ندهم دل به هیچ دلبندی

وان که را دیده در جمال تو رفت

هرگزش گوش نشنود پندی

خاصه ما را که در ازل بوده‌ست

با تو آمیزشی و پیوندی

یک دم آخر حجاب یک سو نه

تا برآساید آرزومندی

کاشکی خاک بودمی در راه

تا مگر سایه بر من افکندی

چه کند بنده‌ای که از دل و جان

نکند خدمت خداوندی

سعدیا دور نیک نامی رفت

نوبت عاشقی ست یک چندی

************************

آنان که در این نوبت عاشقی در صیام ، صبوری می کنند و می دانند پشت دریاها شهری است و قایقی باید ساخت ، ما را به دعا نیز فراموش نسازند. یاعلی

آزادی بیان ، آزادی قلم  ، آزادی عقیده ، آزادی سلیقه و آزادی اندیشه ، حق اولیه ی همه ی مردم است .

کاش این بازی تلخ هر چه زودتر پایان می گرفت .کاش مسئولین رده بالا و رده متوسط و رده پایین این مملکت کاری نمی کردند که گروه های مختلف مردم  مجبور باشند برای آزادی  داشتن و آزاد بودن در بیان اندیشه و اعتقاد خود ، دایم ثبت نام کنند و تقاضانامه بنویسند . والله آزادی ثبت نام کردنی و تقاضانامه ای نیست . آزادی ارث و میراث فرد یا گروه خاصی نیست . همین طوری می خواهید بر جهان حکومت کنید ؟!

آقا به خدا قرن چندم شمسی ، قرن سوم میلادی و قرن دوم هجری سال هاست شروع شده و عصر و عهد حجر سال هاست پایان گرفته . اگر دلتان قرص است که از گپ و گفت این و آن چه باک و اگر هم دلتان لرزیده یا می لرزد که مطمئن باشید طناب از کلفتی پاره می شود !!

محمد رضا جلایی پور را آزاد کنید

یا حق

این مطلبی است در مورد سکس اجتماعی در سخنان بعضی مقامات و اختصاصی اهالی جامعه شناسی زمینی بالای هیجده سال . دیگران بی خیال !!

ما همین طوری نشسته بودیم و ماست مان را می خوردیم که یک مرتبه چشممان افتاد به سخنان گهربار جناب آقای عمر گلول ، دبیر کل حزب الاغ های کردستان عراق که فرمایش کرده بودند که  : الاغ در طول تاریخ موفق شده که جان بسیاری از سیاست مداران را نجات دهد . این را که دیدیم ، آه از نهادمان بر آمد که عجب الاغ های خری بوده اند آن ها  ، اما در هر حال چون قبلا ها هم تصمیم داشتیم سر حرف بعضی مقامات در مورد حیوانات چیزی  بنویسیم ولی نمی خواستیم کسی خیال کند ما هم جزو فرقه ضاله ی ” جو گیر شدگان ” می باشیم ، امروزتصمیم گرفتیم از طرف برخی حیوانات مظلوم مخصوصا بزها و بزغاله ها و تا حدودی هم الاغ ها ، شکایتی بر علیه برخی مقامات جمهوری اسلامی تنظیم کنیم و کردیم . حالا از مقدمات حقوقی و غیره آن بگذرید ، چون می دانستیم اگر تحویل مقامات قضایی هم بدهیم ، فایده ندارد ، بنابر این فقط بخش هایی از آن عریضه را بخوانید که حوصله تان سر نرود :

ما از بین سخنان توهین آمیز و البته گهر بار مقامات نسبت به حیوانات که  شرح آن ها مثنوی هفتاد من سی دی و دی وی دی شود فقط چند تا را که جرات کرده ایم ، این جا نقل می کنیم تا بدانید حضرات  ، دانسته یا ندانسته  ، چه فحش های ناموسی بدی به ما حیوانات داده اند و چه تهمت هایی به ما زبان بسته ها بسته اند .

امام جمعه مهریز ( استان یزد ) : انسان ، آدم بی حجاب را مانند الاغ لخت و بی پالان ، یک بار که ببیند ، چشمانش سیر می شود و دیگر وسوسه نمی شود . اما زنان بد حجاب مثل الاغ های پالان دار هستند  ………….

والله ما حیوانات که نفهمیدیم منظور این آقا دقیقا چیست . فکر می کنیم حتی خود الاغ ها ، چه با پالان و چه بی پالان هم نفهمیده باشند که نسبتشان با زنان بی حجاب و بد حجاب چیست ؟! جل الخالق ، ما حیوانات تا حالا اصلا نمی دانستیم بعضی آدم ها به الاغ لخت هم با منظور نگاه می کنند که به لحاظ سکسی و غیره بعله ….. واقعا که  !! شما آدم ها از آنی که ما حیوانات فکر می کردیم خیلی حشری تر و وحشتناک ترید و ما حیوانات از این پس باید مواظب همه جای خودمان باشیم والله !! از راهنمایی ایشون هم خیلی ممنونیم .

امام جمعه مشهد ( علم الهدی ) : یک مشت بزغاله ی گوساله بیایند در مقابل چشم مردم  ………..

خوب …. اولا که موجودی به اسم  ” بزغاله گوساله ” را فقط ایشان دیده و می شناسد و کس دیگری نه شنیده و نه دیده . ثانیا ایشان که در امور فیزیولوژی و بیولوژی و غیره هم سررشته دارند ( لابد یادشان نرفته که در کدام مسجد تهران در باره ی خرده های الماس که در جام زهری که به امام حسن مجتبی دادند بود و چگونگی هضم آن ها در چند ثانیه و عبور آن ها از معده و قلب و رگ های آن حضرت و به طشت بر گشتن خرده الماس های آرد شده ، چه افاضات محیرالعقولی می فرمودند ) نباید حد اقل به معنی حرف خودشان توجه می کردند ؟! معنی حرف این آقا با توجه به حرف همتای مهریزی شان می تواند این هم باشد که ما که یک بز لخت مادرزاد بی پالان می باشیم ، با یک گاو لخت مادرزاد بی پالان ، ازدواج کرده باشیم که بچه مان بشود یک بزغاله ی گوساله . که در این صورت ، آن گاو باید خیلی خاک بر سر و ذلیل و بد بخت بوده باشد که به چنین کاری تن در داده باشد . یعنی واقعا باید خیلی گاو بوده باشد !! معنی دوم حرف ایشان هم این است که یک گاو نره غول لخت مادرزاد با ما که یک بز لخت مادرزاد باشیم ازدواج کرده باشد و بچه مان شده باشد یک بزغاله ی گوساله که در آن صورت  ، ترتیبمان به کلی داده شده می باشد و اصلا همان فردای عروسی ، نسل بز از روی زمین جمع می شده و کار حتی به حاملگی و سر زا رفتن هم نمی کشیده و خلاص !! معنی سومش هم  این است که ما که یک بز لخت مادرزاد  باشیم بطور خلاف قانون و خلاف عرف و خلاف  وغیره ، یواشکی با یک گاو لخت مادرزاد بلا به نسبت همه ، ریخته باشیم  روی هم و حالی به حولی و بعله  و … که ایراد چنین اتهاماتی به ما حیوانات زبان بسته گناه دارد . مگر ما حیوانات مثل شما آدم ها هستیم که دائم فکر زنای ذهنی و فکر ارتباط زلزله با زنا و غیره باشیم و فیلم کثافت کاری های بعضی هایمان دائم روی بلوتوٍث باشد و مثل اون آقا با هف هشت تا زن لخت مادرزاد نمازجماعت بخوانیم و مثل این آقا که همین چند روز پیش توی سایت ته دیگی خبری خیلی تابناک نوشته بود که یک مرد گردن کلفت پنجاه ساله جلوی زن و بچه ش به یک دختر بچه تجاوز می کرده !! و اگر این آقایان کلاهی و معادل های ایشان در صنوف دیگردر خانه های عفاف کرج و دفاترهمدان و ملایر و کجا و کجا نباشند ، یوتیوب تعطیل می شود می رود پی کارش !! همین الآن هم سخن رانی یک حاج آقایی روی اینترنت هست که میگه با ازدواج دانشجویی و دبیرستانی مخالفه و پیشنهاد می کنه دختراتون را از دوره ی راهنمایی بفرستین خونه ی بخت !!  خدا وکیلی یک عده خیال می کنن : الانسان لا بغیر اسافل اعضاء  . ترجمه ی این جمله ی عربی من درآوردی می شود : انسان چیزی جز پایین تنه نیست !! انگار که حق با اون آقایی است که قدیم ها گفته بود : اعلی نا شیعی و اسفلنا مرجئی یعنی بعضی ازما مسلمان ها ، بالا تنه شیعه ایم و پایین تنه جزء مرجئه ( با ضم میم ) ، فرقه ای که می گفتند هر کاری کردیم به رجاء و امیدواری بخشش خداوند ، بی خیال .

راستش این قسمت سوم ربطی به این نوشتار سکسولانه ندارد ولی چون طرف خیلی نسبت به کل محیط زیست از جمله خس و خاشاک و کاغذ پاره و بزغاله و روشنفکر و ترکوندن قطعنامه دونی علاقه داره ، دلمان نیامد یک ذکرخیری هم از ایشان نکنیم که گفته :

م—مودااا غوی ااامدی ی نجاااد ( ایره با لللجی شیراازی بوخونین ) : روشنفکران به اندازه ی بزغاله هم نمی فهمند ……

خوب . این حرف این آقای محمود آقای احمدی نژاد ، با همه ی طعنه و کنایه ای که نسبت به ما بزغاله ها توش هست ، خدائیش خیلی بد نیست و ما فعلا از پاره ای از حقوق حیواناتی خودمان می گذریم  . زیرا اولا که محمود آقا ست و همین تیپ حرف زدناش. ثانیا بنده ی خدا نگفته که انقدر قطعنامه صادر کنن تا قطعنامه دون حیواناتشون بتتترکه  و ثالثا هم اگر منظورش این مثلا جوجه روشنفکرهای دانشکده ی علوم اجتماعی دانشگاه تهران است که تا سر از تخم در میارن میرن عضو شاخه ی جوانان این حزب و آن دسته می شوند و روزنامه و شب نامه ای راه میندازن و یک مشت بچه شهرستانی را جمع می کنند و تیرشان می کنند و بعدش هم تا تقی به توقی خورد این بدبخت ها را میدن تحویل کهریزک و اوین و منفی چهار وزارت کشور و خودشون بار و بنه را جمع می کنن میرن فرانسه و انگلیس و سه روز بعدش هم میان توی بی بی سی و از خودشون ته دیگ ها ی صد تا یک قاز ساطع می کنن ، ما که برای ثبت در تاریخ هم که شده ، فقط  همین یک دفعه و فقط با همین حرف احمدی نژاد موافقیم !! رابعا فارغ از بحث های روشنفکری سر کاری  بعضی از اساتید همین دانشکده ، این آقا که نگفته ما بزغاله ها بن کل و از بیخ چیزی نمی فهمیم و فرض کرده که خوب ما حیوانات درست است که حرفی نمی زنیم و در وبلاگ مان هم چیزی نمی نویسیم ، اما کمی تا قسمتی می فهمیم و خوب وقتی مدیر کل حال و آینده ی جهان و بشریت چیزی می گوید حتما درست است دیگر !! خلاصه حرف حرف ایشان است ، نه یک مشت کاغذ پاره که از دانشگاه ها به اسم مدرک میدن یا یک مشت کاغذ پاره که تو سازمان ملل روش قطع نامه از خودشون در میکنن !!

ختم کلوم این که حضرات : حالا که بنظر شما ایران ، آزاد ترین کشور جهان است و حقوق همه ی انسان ها، تمام و کمال و بلکه هم چرب تر، مراعات می شود ، نگاهی هم به حق و حقوق ما حیوانات ها بکنید .  الآن که شما بین نود و یک کشور در حال توسعه و توسعه نیافته در خروج تحصیل کردگان و فرار مغزها با رقم صد وپنجاه تا صدو هشتاد هزار نفر ، رتبه ی اول هستید ، کاری نکنید که حد اقل ما بزها و بزغاله ها هم  بزنیم زیر همه چیز و جلای وطن کنیم و شما را علاوه بر فرار مغزها ، در فرار بزها هم ، اول کنیم ها !!

از ما گفتن بود !!

*****************************************

بز نویس : ببخشید که به اندازه ی شاخ یک گوزن سالمند دراز شد

الاغ نویس : این جامعه شناسی زمینی نویس هم کلا به نفع بزها و بزغاله ها تبعیض قائل شد ها

روزی که حسین رضازاده ، جوانک تنومند اما ساده لوح و بی شیله پیله ی اردبیلی ، قهرمان وزنه برداری جهان شد، چقدر ذوق کردیم . یادم هست انقدر جلوی تلویزیون برایش کف زد م که تا چند روز دست ها م درد می کرد. راستش این که یک ترک آذری زبان مسلمان هم بود و دل به ” یا ابوالفضل “ بسته بود ، بیشتر ذوق زده مان می کرد. بار دوم و سوم هم بیشتر تر ذوق کردیم و حتی توی اون رای کشی بین او و یک وزنه بردار ترکیه ای ، به حسین آقا رای دادیم و براش لابی کردیم که دوست و آشنا و دیگران هم به او رای بدهند و دادند . روزی هم که قهرمان جهان و پهلوان زمان ، دست ده ها میلیون تومانی فدراسیون ترکیه را پس زد و ماندگار وطن شد ، کیف کردیم .

تا رسیدیم به آن سالی که این حسین آقا ، تنها دوپینگ نکرده ی تیم وزنه برداری ایران شد و تنهایی رفت و مسابقه هم داد و مدال هم گرفت و بر گشت . من که می دانستم نمی شود از کل اعضاء تیم وزنه برداری یا هر تیم دیگری که زیر نظر مربیان و مدیران و مسولان تیم تمرین و زندگی می کنند و شب و روز شان کنترل می شود ، فقط یکی دوپینگ نکرده باشد ، حتی اگر آن یکی همین حسین آقای یا ابوالفضلی خودمان باشد ، حس اول و دوم و سوم و چهارم و پنجم و ششم و هفتم و مخصوصا حس ” وغیره ” ام می گفت که باید کلکی در کار باشد . دو تا فرضیه هم بیشتر نداشتم . فرضیه ی اول این که رضازاده هم ، دوپینگ کرده اما فدراسیون وزنه برداری خودمان با فدراسیون جهانی وزنه برداری زد و بند کرده و باج سبیلی داده و سر و صدای قضیه را خوابانده اند  که یک قهرمان جهان هم خیلی ضایع نشود فعلا . فرضیه ی دوم این که حسین آقا هم دوپینگ کرده اما فدراسیون چی های خودمان با زد و بند و باج سبیل دادن و حق سکوت ، نمونه ی ادرار کس دیگری را به جای نمونه ی ادرار حسین آقای یا ابوالفضلی برای آزمایش به خارج فرستاده اند و ما حد اقل با این یکی روسفید و بلکه ادرار سفید از کار در آمده ایم . بالاخره هم همین فرضیه ی دوم درست از کار در آمد ، اگر چه مدتی در محافل خصوصی ورزشی فرضیه ی اول را شایع کردند.

حالا دیگر روزی که قشقرق به پا شد که چرا حسین آقا تبلیغات چی کانال های ماهواره ای اون ور آب شده ، خیلی تعجب نکردیم که همان طور که خودش هم گفته بود ، زندگی هر کسی و بخصوص زندگی یک قهرمان جهان خرج دارد و فقط قهرمان بودن ، معیشت خانواده را تامین نمی کند . پارسال هم که ترقش در آمد و اعضاء تیم وزنه برداری فاش کردند که جناب رئیس یعنی همین حسین آقای یا ابوالفضلی ، خودش به بچه های تیم انسولین تزریق می کرده ، اصلا شاخ در نیاوردیم . اخیرا هم که اسناد و مدارکی اینترنتی و رسانه ای شده که حسین آقای سابق و رئیس آقای موجود برای خودش و نایبش و غیره اش از خودش که رئیس باشد تقاضای پاداش سالیانه و بهارانه کرده ، اصلا تعجب نکردم . دلیلش چیه ؟!  اولا که در جمع کار بدستان ، این فقط رضازاده نیست که از این کارها کرده و می کند و به خویشتن خود و اطرافیان و خواص پاداش دادن و از مواهب خاص بهره برداشتن  به طرق مختلف و حیرت آور ، نه تازگی دارد و نه نادر است . حالا می گوئید این یکی که قهرمان جهان و پهلوان زمان بوده و جزء خواص بوده و ” یا ابوالفضل ” ش تابلو بوده و پرچم ایران و آرم الله و بیست و دو تا الله اکبر و غیره بوده و اهل فتنه هم نبوده ، خوب نباشه ، اون دیگه مشکل بقیه س که این امتیازات را ندارند . مشکل حسین آقا که نیست که !!

ثانیا رضازاده ی بیچاره ، ناشی هم هست و به یک پاداش سالیانه دو میلیونی و سه میلیونی قناعت کرده که در دستگاه های عریض و طویل چندین هزار میلیارد تومانی و دلاری ورزشی ما ، رقمی نیست به خدا . تازه ماشاالله با این سایزی که رضازاده داره ، این پاداشا به زور پول یک دست کت و شلوارش میشه .  ثالثا چرا توقع دارید سرنوشت قهرمان ورزشی ما چیزی متفاوت تر از سرنوشت و عاقبت قهرمانان سیاسی مان باشد ؟!

دور و برتان را نگاه کنید . در این مرز و بوم ، انگار آدم ها هر چه کوچیک تر باشند ، سالم تر می مانند و ریسک زندگیشان کمتر است. انگار اگر کسی نباشی ، اگر هیچ باشی ، تا آخر عمر به نفع خودت و ایل و تبارت میشه . انگار اگر بزرگ بودی و بزرگ شدی ، یک جایی بالاخره ترقت در میاد و یک عده کاری می کنند که یا خودت فس خودت را خالی کنی و اگر هم این عمل شنیع ” خود فس خود خالی سازی ” را انجام ندادی و تسلیم نشدی ، دوستانی هستند که به هر قیمتی شده قربت الی الله و به ضرب و زور جلسات راهنمایی و روشن سازی شما را هدایت می کنند که بفهمی و قانع شوی که چاره ای نداری جز این که بپذیری که باید فست را در کنند و می کنند !!

دلم برای عاقبت کار رضا زاده می سوزد . حیف از آن رضا زاده ای که روی صندلی داغ تلویزیون مقابل داریوش کاردان نشسته بود و نمی توانست به سئوالات خیلی ساده ی او هم جواب بدهد و صادقانه می خندید و بلد نبود با سه تا کلمه ی سوزن و سوراخ و دروازه یک جمله بسازد . من همان حسین رضازاده ی بی شیله پیله بچه دهاتی که فقط وزنه بلند می کرد را دوست دارم نه آنی که بعدا دولتی شد و سیاسی و مجبور شد همه چیز را بلند کند !!

والله بخدا قهرمان جهان شدن خیلی خیلی خیلی سخت است و کار هر کسی نیست . اما توی این مملکت گل و بلبل خودمون ، قهرمان ماندن ، هزار هزار هزار بار سخت تر است و انگار کار هیچ کس نیست !!

خدا بیامرزدت حسین آقا جان

الفاتحه

یک روز کارمند پستی که به نامه هایی که آدرس نامعلوم دارند رسیدگی می کرد متوجه نامه ای شد که روی پاکت آن با خطی لرزان نوشته شده بود :

نامه ای به خدا

کارمند پست با خودش فکر کرد بهتر است نامه را باز کرده و بخواند . در نامه نوشته شده بود :

خدای عزیزم : بیوه زنی هستم ۸۳ ساله که زندگی ام با حقوق نا چیز باز نشستگی می گذرد . دیروز یک نفر کیف مرا که صد دلار در آن بود دزدید . این تمام پولی بود که تا پایان ماه باید خرج می کردم. یکشنبه هفته دیگر عید است  و من دو نفر از دوستانم ر ا برای شام دعوت کرده ام. اما بدون آن پول چیزی نمی توانم بخرم . هیچ کس را هم ندارم تا از او پول قرض بگیرم. تو ای خدای مهربان تنها امید من هستی . به من کمک کن …

کارمند اداره پست خیلی تحت تاثیر قرار گرفت و نامه را به سایر همکارانش نشان داد . نتیجه این شد که همه آنها جیب خود را جستجو کردند و هر کدام چند دلاری روی میز گذاشتند . در پایان ۹۶ دلار جمع شد و برای پیرزن فرستادند .همه کارمندان اداره پست از اینکه توانسته بودند کار خوبی انجام دهند خوش حال بودند .

عید به پایان رسید و چند روزی از این ماجرا گذشت . تا این که نامه دیگری از آن پیرزن به اداره پست رسید که روی آن نوشته شده بود :

نامه ای به خدا

همه کارمندان جمع شدند تا نامه را باز کرده و بخوانند و خواندند :

خدای عزیزم : چگونه می توانم از کاری که برایم انجام دادی تشکر کنم ؟ به لطف تو توانستم شامی عالی برای دوستانم مهیا کرده و اوقات خوبی را با آن ها بگذرانم . من به مهمانانم گفتم چه هدیه خوبی برایم فرستادی. البته چهار دلار آن کم بود که مطمئنم کارمندان بی شرف اداره پست آن را برداشته اند !!

كاردار كانادا در خصوص نقض حقوق بشر در برخورد با تظاهركنندگان عليه اجلاس G20 به وزارت امور خارجه احضار شد.

به گزارش ايسنا، عصر امروز كاردار موقت كانادا در كشورمان به اداره حقوق بشر وزارت امور خارجه احضار شد و در اين ديدار نسبت به نقض حقوق بشر توسط پليس ضد شورش كانادا در برخورد با تظاهر كنندگان منتقد اجلاس جي بيست و نيز وضعيت دستگيرشدگان به نماينده كانادا اعتراض شد.

نماينده كشورمان ضمن تسليم يادداشت رسمي اعتراض جمهوري اسلامي ايران به كاردار موقت كانادا از برخورد خشن و غيرانساني پليس تورنتو با تظاهركنندگان و نيز بازداشت گسترده آنان انتقاد كرد.

وي همچنين تعهدات بين‌المللي كانادا را در خصوص رعايت حقوق افراد در برگزاري اجتماعات مسالمت‌آميز و نيز ساير حقوق شهروندي يادآور شده و تاكيد كرد جمهوري اسلامي ايران ضمن ابراز نگراني نسبت به سرنوشت نامعلوم دستگيرشدگان در تجمعات ياد شده خواستار اطلاع‌رساني دولت كانادا در اين خصوص در اسرع وقت شده و نيز بر رعايت حقوق بازداشت شدگان و برخورد قانوني با نيروهاي متخلف پليس تاكيد كرد.

كاردار موقت كانادا در تهران نيز اذعان كرد كه نگراني‌هاي جمهوري اسلامي ايران و مطالب مطروحه در اين ديدار را به اطلاع اتاوا خواهد رساند.

*****************************************************************

۱ – منبع : سایت تابناک : تاریخ همین ۲۳ تیر ماه ۸۹ به خدا

۲ – بی نظیری اداره ی حقوق بشر وزارت امور خارجه ی عزیز خودمون

۳ – یکی از فرزانگانی که لطف دارند و مرتب جامعه شناسی زمینی را می خوانند و کامنت های آبدار هم برای هر پست آن می گذارند و نام مستعار اما بسیار با معنی و هم با مسمای ” دوست قدیمی ” را برای خودشان انتخاب کرده اند ، همیشه از من می خواهند که تحلیل جامعه شناختی از اوضاع بروم ( این بروم تکیه کلام بر و بچ تهیه کننده و مجری رسانه ی خیلی ملی است نه ایشان ) . حالا آقای دوست قدیمی فکر می کنید در سالگرد فضاحت جهانی کهریزک منحوس ملعون که این اداره حقوق بشر وزارت امور خارجه با این شاه کارش در وقاحت ، دو تا شاخ به ارتفاع برج میلاد روی کله ی پوک گوسپندانی مثل من سبز کرده ، ما اهل آغل ، بهتر نیست به فکر تنظیم و تعمیر شاخ ها ی خودمان باشیم و برویم دزد بگیریم اجالتا ، تاتحلیل جامعه شناختی !!

۴ – امیدوارم دکتر روح الامینی حداقل این روزها اینا را در سایت رفیقش سردار دکتر محسن رضائی نخواند !!

امشب ، یعنی همین شنبه شب که مصادف شده بود با عید مبعث ، یکی از شبکه های صدا و سیما ، اخراجی های دو را نشان داد . البته من نگاه نکردم . هر چند نگاه کردن و نگاه نکردن من و امثال من ، از سفارش شده گی این تحفه ی ده میلیارد تومانی  رکورد شکن تاریخ سینمای این مرز و بوم ، مانند بعضی کتاب های سفارش شده که به چاپ های نجومی هم رسیده اند ، چیزی کم نمی کند ، اما عجیب هر دوی این فیلم و کتاب مرا به فکر فرو برده اند و زوم مرا برداشته اند و صاف گذاشته اند روی لباس . نه  هر لباسی البته . لباس جنگ . عجب حکایتی است این نسبت رنگ لباس نظامیان و سپاهیان با اوضاع زمان جنگ ( دیروز ) و اوضاع زمان صلح ( امروز ). یا شاید به قول این بچه های نظری – فرهنگی ” خوانش ” دیگرش هم بشود ، نسبت رنگ لباس نظامیان و سپاهیان با اوضاع زمان جنگ دیروز که جنگ با بیگانه بود و اوضاع زمان جنگ امروز که جنگ با خودی است . بیخود نیست که خیلی ها هنوز هم دلشان هوای همان تنگناهای نفس گیرجنگ دیروز را می کند که در سرمای کوهستان و گرمای دشت ، با دست های نه چندان متفاوت از خالی ،  با متجاوز بیرونی می جنگیدند و این اوضاع دل تنگ امروز را نمی پسندند که جنگ از بیابان ها به خیابان ها منتقل شده است !!

منظورم این است که در آن زمانه ی جنگ در بیابان و جنگ با متجاوز بیرونی ، همچنانکه ( ولو به ظاهر ) همه ی رزمندگان یک دل و یک زبان در مقابل دشمن بیگانه ایستاده بودند ، رنگ لباس همه شان هم به شهادت همه ی فیلم ها و عکس ها و مستنداتی که سال هاست در رسانه ها نشان داده می شود و آن چه خودم از نزدیک دیده ام ، یک رنگ بود ، خاکی بود و همه هم یک نام داشتند و آن  ” رزمنده ” بود و والسلام .

اما انگار پارسال تا حالا که جنگ ، جنگ با خودی شده و جنگ خیابانی ، قضیه بر عکس شده و اوضاع فرق کرده . حداقل من تا پارسال و امسال ندیده بودم . این بار ، این نظامیان و سپاهیان ما هستند که به جای رزمنده ، اسامی متنوع و متفاوتی مانند : کماندو ، گارد ،ضد شورش ،  بسیج ، لباس شخصی و اطلاعاتی و غیره دارند . لباس هایشان هم خودش یک بازار فشن است ، از سیاه سیاه و سبز سبز و خاکی و آبی و غیره . با اسلحه های گرم و سرد  جورواجور و غیره که در حکم انتقال زاغه های مهمات به خیابان هاست . آن زمان ماشین های حامل رزمندگان بیابانی ما خاکی و درب و داغون بود . اما حالا همه ی ماشین های جنگاوران خیابانی ، نونوارو شیشه دودی و سواری و ون و مینی بوس و مینی باس و اتوبوس و غیره شده ، اندازه ی چند تا نمایشگاه ماشین !! طرف مقابل هم که ظاهرا ، پای پیاده و دست خالی زده به خیابان که اگر بشود و فرصتی پیش آید ، از حنجره ا ش استفاده کند و چیزی بگوید و الفرار !!

بنظرم آن لباس بیابانی دیروزی که نشانه هایی از خاکی بودن و یک رنگ بودن را با خود داشت ، به نوعی لباس ” وحدت “ هم بود و این لباس خیابانی رنگارنگ و متفرق  امروز به نوعی دیگر ، فقط لباس ” وحشت “ است !! آن جا ، آن زمان ، با همه ی احوال ، رنگ لباس رزمندگان ، یکی بود و رزمندگان در کوه و دشت و شهر و روستا ، طرف خودشان را می شناختند . خوب هم می شناختند . مردم هم آن ها را می شناختند .حالا اما ، اوضاع غریبی است . با این همه زاغه ی مهمات و بنگاه ماشین و شووی لباس و رنگ که به مناسبت هایی به خیابان ها منتقل می شوند ، آدم انگار هیچ کدامشان را نمی شناسد !!

این حال و هوا بدجوری عیدانه ام را ضایع کرده !!  ببخشید . غرض حال گیری نبود . پیش آمد .

عیدتان مبارک

آقا اصلا قبول نیست . اون آقایی که پشت به سواری دودی ایستاده که همه چیز !! را از عقب می بینه که !!

اگر سفر نکنی

اگر کتابی نخوانی

اگر به آواهای زندگی گوش نکنی

اگر از خودت قدردانی نکنی

به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر خودباوری را در خودت بکشی

اگر نگذاری دیگران به تو کمک کنند

به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر بنده ی عادت های خود شوی

اگر همیشه از یک راه تکراری گذر کنی

اگر روزمره گی را کنار نگذاری

اگر رنگ های متفاوت نپوشی

یا اگر با افراد سرشناس صحبت نکنی

به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر از شور وحرارت

از احساسات سرکش

و از آن چه چشمانت را به درخشش وامیدارد

و ضربان قلبت را تندتر می کند ، دوری کنی

به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر برای مطمئن ، در نامطمئن خطر نکنی

اگر ورای رویاها نروی

اگر به خودت اجازه ندهی که حداقل یک بار در تمام زنده گی ات

ورای مصلحت اندیشی بروی

به آرامی آغاز به مردن می کنی

پس امروز زندگی را آغاز کن

امروز مخاطره کن

امروز کاری کن

نگذار به آرامی بمیری

شادی را فراموش نکن

**  شعری از پابلو نرودا ،  ترجمه ی احمد شاملو ، با اندکی دخل و تصرف من

می گوید : در اون سال ها سرباز بگیری بود و من رو بردند به سرباز خونه ای در مشهد…

هنوز ۴۵ روز نگذشته بود که دلم برای خانواده ام تنگ شد.

اما مرخصی ندادن . منم بدون مرخصی و پای پیاده از مشهد تا طرقبه ( ۱۸ کیلومتر ) دویدم و بعد از دیدن خانواده ، دوباره از طرقبه تا مشهد را دویدم و رفتم پادگان …

پادگان که رسیدم ، دیدم گروهبان متوجه غیبت من و چند نفر دیگه شده و همه رو به خط کرد و گفت دور پادگان رو باید بدوید …

شروع به دویدن که کردیم بعد از ۱۰۰۰ متر سرباز های دیگه خسته شدند ، اما من دور کامل دویدم و ایستادم …!

فرمانده که دویدن من رو ندیده بود ، گفت مگه نگفتم دور کامل باید بدوی

گفتم:

دویدم قربان …

گفت :

فضولی موقوف ..!

دوباره باید بدوی…!

خلاصه ، دو دور دیگه به مسافت ۸ کیلومتر دویدم و سر حال ، جلوی فرمانده ایستادم و همین باعث شد مسیر زندگی ام تغییر کند…!

یک روز، من رو با یک جیپ ارتشی به میدان سعد آباد مشهد بردند ، برای مسابقه…

رییس تربیت بدنی تا من رو دید ، گفت:

چرا کفش و لباس ورزشی نپوشیدی؟

گفتم:

ندارم …!

گفت :

خوب برو سر خط  . الان مسابقه شروع می شه . ببینم چند مرده حلاجی ؟

خلاصه با پوتین و لباس سربازی دویدم و دور آخر همه داد می زدن باریکلا سرباز …

برنده که شدم دیدم همه می گن سرباز رکورد ایران رو شکستی …!

من اون روز با پوتین و لباس سربازی رکورد ایران رو شکستم و بهم کاپ نقره ای دادن…!

خبر رکورد شکنی من خیلی زود ، به مرکز رسید و به من امریه دادن تا برم تهران …

با اتوبوس به تهران رفتم و پرسان پرسان ، خودم رو به دژبانی مرکز رسوندم و با فرمانده ی لشگر که روبرو شدم ، گفت:

تو همون سربازی هستی که با پوتین رکورد شکستی؟

گفتم :

بله قربان …

گفت:

چرا این قدر دیر امدی و سریع من رو سوار ماشین کردند و به استادیوم امجدیه بردن ، که قرار بود مسابقه بزرگی انجام بشه …!

مسابقه ی دوی ۵۰۰۰ متر بود و من کفش و لباسی رو که رییس تربیت بدنی مشهد داده بود ، پوشیدم و رفتم لب خط…!

یک دفعه صدای تیری شنیدم و هراسناک این طرف اون طرف رو نگاه کردم ببینم چه خبره ؟ که دیدم رییس تربیت بدنی با عصبانیت می گه چرا نمیدوی؟

بدو..!

من نگاه کردم ، دیدم ، که اون ۱۷ نفر دیگه ، مسافتی از من دور شدن و من تازه فهمیدم که صدای شلیک تیر برای شروع مسابقه بوده و من چون در مشهد فقط با صدای : حاضر رو مسابقه رو شروع می کردم این جا هم منتظر همون کلمه بودم ، نه صدای تیر …

خلاصه شروع کردم به دویدن و یه عده هم من رو هو می کردن و می گفتن:

مشهدی تو از آخر اولی …!

دور سوم رو که دویدم تازه به نفر آخر رسیدم و تازه گرم شده بودم …!

در دور بعد متوجه شدم ، که نفر چهارم هستم و با خودم گفتم:

خدا رو شکر لااقل چهارم می شم…!

سه دور تا آخر مسابقه مانده بود ، که دیدم فقط یک نفر با فاصله از من جلوتره…!

دور آخر خودم رو به پشت سرش رسوندم …

به خط پایان نزدیک می شدیم که جلو زدم و اول شدم …!

باز هم رکورد ایران رو شکسته بودم و از عزیز منفرد که سال ها قهرمان ایران بود جلو زده بودم …!

این ها حرف های استاد علی باغبان باشی ، قهرمان دوی ایران است، که ۲۹ سال متوالی بدون حتی یک باخت ، مقام نخست مسابقات را در ایران داراست و جالب است بدانید که تا به حال این رکورد در هیچ رشته ی ورزشی در دنیا شکسته نشده …!

باغبان باشی ۲۱۹ مدال آسیایی و جهانی دارد و در ۸ مسابقه ی المپیک شرکت کرده و اول شده!

ادیب زاده می گوید:

زمان شاه شنیدم که پای باغبان باشی شکسته …!

با گروه فیلم برداری رفتیم و وقتی با اون مصاحبه کردم با ناراحتی گفت:

دکتر ها گفته اند باید یک پای من رو قطع کنند …

شب ، که فیلم پخش شد ۵۰ خط تلفن جام جم توسط مردم اِشغال شده بود و همه با عصبانیت می خواستن یه جوری به علی باغبان باشی کمک کنن …

همون شب ، رضا پهلوی ، که در اون زمان ولیعهد بود و نزدیک به ۱۷ سال داشت ، به آقای جهان بانی ، رییس سازمان ورزش که اوایل انقلاب اعدام شد دستوری داده بود ، که او هم شبانه به در خانه ی باغبان باشی رفته بود و پاسپورتش را درست کرده بودند و روز بعد ساعت ۱۱ صبح از فرودگاه زنگ زد که :

مثل این ‌که معجزه شده و من برای درمان به نیویورک می‌روم .

در نیویورک پایش را یک پروفسور بزرگ عمل کرد . بعد از دو ماه  که برگشت از همان فرودگاه مهرآباد به ما زنگ زد که من می‌خواهم به زودی در یک مسابقه‌ی دو و میدانی شرکت کنم و شما را هم دعوت می‌کنم.

باغبان باشی ، اکنون ۸۴ سال سن دارد و هنوز فعالیت ورزشی می کند …!

آخرین باری که باغبان باشی را دیدم ، دور میدان دروازه قوچان بود . به گرمی حال و احوال کردم و او

گفت:

شما مگه من رو می شناسی؟

لبخندی زدم و

گفتم :

تمام دنیا شما رو می شناسن…!

باغبان باشی ، هنوز در طرقبه زندگی می کند و روحیه ی شاد و ورزش کاری دارد …