بر وجود تشنه ي بيتاب من چشمه ساري از وفا بود پدرم

خون او جاريست در رگهاي من اسوه ي جود و سخا بود پدرم

از وجودش مينمود ايثارها چون سپر بر هر بلائي بود پدرم

بيم درد و رنج بر جانم نبود چون بهر دردم دوا بود پدرم

كشتي توفانيه عمر مرا ناخدائي با خدا بود پدرم

در فراز و در نشيب زندگي جمع مارا رهنما بود پدرم

كلبه ي تنگ دلم ماواي او ءبود از انكه بيريا بود پدرم

لغزشي گاهي زمن گرديده بود غمض عينش پا بجا بود پدرم

همچو گل خندان لب و شيرين سخن با غريب و اشنا بود پدرم

تلخ و شيرين را بجانش ميخريد زانكه تسليم خدا بود پدرم

در مسير عمر كوتاهش مدام بنده ي بي ادعا بود پدرم

جز محبت در دلش چيزي نداشت چون مريد اوليا بود پدرم

حب دنيا در دلش جائي نداشت بسكه محو كبريا بود پدرم

در محرم او به امالش رسيد زانكه محو كربلا بود پدرم

ديدگانم تيره و تار شد از رفتنش بر دو چشمم توتيا بود پدرم

او برفت اما زدلهاي حزين بدرقه ي راهش دعا بود پدرم

بيفروغش خانه جاي غم بود خانه ي مارا ضيا بود پدرم

تا ابد مهرش بجان بايد خريد زانكه دري پر بها بود پدرم

شاكرم بر حق كه بي چون و چرا پيرو ال عبا بود پدرم